مقالات علمی، پژوهشی، درسی

پیام مشاوره مذهبی 1
درج شده در تاریخ 1395/08/01 توسط مشاوره مذهبی.

گروه بندی

لیست مقالات
پیام مشاوره مذهبی 4
تاریخ درج مقاله: 1395/12/02
پیام مشاوره مذهبی 3
تاریخ درج مقاله: 1395/09/09
پیام مشاوره مذهبی 2
تاریخ درج مقاله: 1395/08/29
پیام مشاوره مذهبی 1
تاریخ درج مقاله: 1395/08/01

 

سؤالي كه در ذهن اينجانب و چندتن از دوستان پيش آمده اين است كه:

قيام امام حسين تنها فطرت هاي خفته را بيدار كرد و حكومت ظالم را نابود. پس چرا اين قدر سفارش به گريه بر اين حادثه شده است؟ اگر گريه  براى از دست دادن انسان پاك و معصومي بوده است چرا براي ائمه ديگر اين قدرسفارش نشده است. از موقعي كه اين سؤال در ذهنم ايجاد شده ديگر ميل چنداني به شركت در جلسات عزاداري ندارم و يا هر وقت شركت مي كنم حال چنداني ندارم چون فكر مي كنم اگر گريه به خاطر دختر سه ساله اي باشد كه فلان بلاها را ديده ارزش چنداني ندارد پس اين گريه اي كه سفارش شده است و ثواب هاي آن چناني دارد براي چه چيز امام حسين است؟

جواب : سلام دوست گرامى‏ برخى از روايات در خصوص گريه بر امام حسين (ع) عبارت است از:

1. امام معصوم (ع) فرمود: «هر چشمى در روز قيامت به جهت سختى‏ها، گريان است مگر چشمى كه بر امام حسين (ع) گريسته باشد، اين چشم خندان و بشاش است».( الخصائص الحسينيه، ص 140)

2. امام رضا (ع) مى‏فرمايد: «گريه بر امام حسين (ع) گناهان بزرگ را محو مى‏كند».( مسند امام رضا) ع (، ج 2، ص 27)

3. امام صادق (ع) مى‏فرمايد: «كسى كه به ياد امام حسين (ع) به مقدار بال مگسى، اشك از چشمانش جارى شود ثوابش بر خداوند است و خداوند به كمتر از بهشت براى او راضى نمى‏شود».( بحارالانوار، ج 44، ص 291.)

4. از امام معصوم (ع) نقل شده است: «هر كه بگريد يا بگرياند يا حالت اندوه و گريه داشته باشد، بر مصيبت امام حسين (ع)، بهشت براى او واجب مى‏شود».( الخصائص الحسينيه، ص 142.)

5. امام رضا (ع) مى‏فرمايد: «پسر شبيب اگر مى‏خواهى براى چيزى گريه كنى، پس براى حسين بن على (ع) گريه كن كه او را ذبح كردند چنان كه گوسفند را ذبح مى‏كنند پسر شبيب اگر براى حسين چنان گريه كنى كه اشك‏هايت بر گونه‏هايت جارى شود، خداوند همه گناهان كوچك و بزرگ تو را مى‏آمرزد، اندك باشد يا بسيار».( بحارالانوار، ج 44، ص 285.)

مسأله گريه و عزادارى بر حضرت سيدالشهدا (ع) از بهترين چيزهايى است كه باعث نزديكى به خداست و فلسفه‏هاى سازنده و تربيتى متعددى دارد از جمله:

1- پيوند عميق عاطفى بين امت و الگوهاى راستين، به منظور توجه و پيروى عملى از آنان.

2- اقامه مجالس دينى در سطح وسيع و آشنا شدن توده‏ها با معارف دينى،

3- پالايش روح و تزكيه نفس،

4- اعلام وفادارى نسبت به مظلوم و مخالفت با ظالم .

5- الهام بخشى روح انقلابى و ستم ستيزى،

6- زنده داشتن ياد و تاريخ پرشكوه نهضت حسينى،

7- توجه به هدف قيام امام حسين كه همانا احياى ارزش‏هاى دينى و جلوگيرى از انحراف بود.

اما اصل عزادارى و سوگوارى از خود اهل بيت (ع) است ولى چگونگى آن تا حدود زيادى با شيوه‏هاى قومى و ملى عجين شده است و اين آميزش تا زمانى كه مشتمل بر خلاف شرع نباشد اشكالى ندارد.

داستان گريه و عزادارى پس از شهادت حضرت امام حسين (ع) از سوى امامان (ع) داستان دامنه‏دارى است. به مواردى اشاره مى‏شود:

1- امام چهارم (ع) كه خود در كربلا شاهد مصائب دردناك حسين (ع) و ياران فداكار او بود و 23 سال داشت، پس از آن واقعه سوزناك تا زمانى كه در قيد حيات بودند يعنى مدت 34 سال طبق برخى روايات براى پدر و عزيزان خويش گريه و سوگوارى مى‏كرد، (بحارالانوار، ج 46، ص 108 و 109 )

گريه‏هاى امام سجاد (ع) در سخت‏ترين شرايط علاوه بر جنبه عاطفى، يكى ازراه‏هاى مهم مبارزه و افشاگرى بود.

2- امام صادق (ع) به ابوهارون مكفوف دستور مى‏دهد مرثيه بسرايد و آنگاه كه وى مرثيه خود را مى‏خواند مشاهده مى‏نمايد امام (ع) سخت گريه مى‏كند متوجه مى‏شود از صداى گريه امام صادق (ع) زنانى كه پشت پرده حضور داشته‏اند صداى خود را به گريه و شيون بلند كردند، (كامل‏الزيارات، ابن قولويه، نقل از ره توشه راهيان نور، ويژه محرم 1376 )

3- امام رضا (ع) دعبل خزايى شاعر را در ايام سوگوارى حضرت حسين (ع) به حضور مى‏پذيرد به او عنوان يارى دهنده اهل‏بيت، خوش‏آمد مى‏گويد و از وى مى‏خواهد در روزهاى غم و اندوه اهل‏بيت يعنى عاشورا در مورد مصايب جد خويش اباعبدالله (ع) مرثيه بسرايد، (بحارالانوار، ج 45، ص 257 ).

در مورد سينه‏زنى نيز برخى از منابع تاريخى نشان مى‏دهد كه وقتى بنى‏هاشم براى اولين از مدينه به كربلا آمده و با كاروان اسراء در آن مكان برخورد نمودند به رسم عزادارى زنانشان دست به سينه مى‏زدند. عاشورا و يا ايام ديگرى كه براى امام حسين (ع) عزادارى مى‏شود، به پيروى از سنتى است كه خود ائمه اطهار (ع) به آن مبادرت نموده‏اند. علت مسأله فقط اين نيست كه شيعه براى آن حضرت مقام برترى قائل شده باشد، بلكه به جهت اهميت والاى نهضت اباعبداللّه (ع) است كه الگويى تاريخى، تمام عيار و همه جانبه براى همه عصرها و نسل‏ها است. به عبارت ديگر قيام خونين حسينى و حوادث پس از آن سرمايه عظيم و گرانبهايى است كه با تمام توان بايد در پاسداشت و بزرگداشت آن كوشيد. هر اندازه نام و ياد حسين (ع) و خاطره‏هاى عاشورا بيشتر و بهتر زنده بماند، جوشش خون آن حضرت و قدرت انگيزش، انقلاب آفرينى و سازندگى آن نيز بيشتر است. از همين رو همه امامان (ع) و اولياى دين بر بزرگداشت آن تأكيد نموده‏اند.

علاوه بر آن كه يكى از عوامل انگيزش گريه و عزادارى شدت مظلوميت است كه در واقعه كربلا مظلوميت امام حسين (ع) و خاندان پيامبر (ص) در بالاترين شكل خود تجلى كرد و ظلم و قساوت دشمنان اهل‏بيت پيامبر (ص) در بدترين شكل خود به نمايش گذاشته شد.

 

مشاوره مذهبی دبیرستان رفاه